Fotografia to moja pasja, jedyna i największa. Od kiedy pamiętam, robię zdjęcia. Już jako małolat dostałem od mojego dziadka aparat i robiłem pierwsze zdjęcia. Wtedy nie było jeszcze aparatów cyfrowych i robienie zdjęć było na swój sposób elitarne. Było także dużo bardziej intrygujące niż teraz. Nie wiedziałeś, jakie zdjęcie wyjdzie Ci i czy w ogóle wyjdzie. Teraz możesz zrobić dziesięć takich samych zdjęć i bez wywoływania ich orzec, jakie jest najlepsze. Ale nie narzekam, bo sam mam aparat cyfrowy i robię nim zdjęcia. Chciałem tylko zaznaczyć, że robienie zdjęć to od zawsze moja pasja. Moja dziewczyna pracuje w domu seniora. Pewnego dnia przyszła do mnie i powiedziała, że dom seniora, w którym pracuje, potrzebuje pomocy, gdyż boryka się z poważnymi problemami finansowymi. Mówiła, że przychodzi do mnie nie tylko jako moja dziewczyna, ale także jako opiekunka tych ludzi. Musicie wiedzieć, że opieka nad osobami starszymi to jej prawdziwe życiowe powołanie i z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że Agnieszka – bo tak ma na imię moja dziewczyna – wywiązuje się ze swoich obowiązków naprawdę pierwszorzędnie. A więc powiedziała, że dom seniora potrzebuje pomocy i chcą wydać piękny album ze zdjęciami przedstawiającymi dom seniora oraz jego mieszkańców. Ja według tego planu miałem robić zdjęcia. Oczywiście od razu zgodziłem się, gdyż focenie to nie tylko w tym wypadku przyjemność, ale także sposób pomocy drugiemu człowiekowi. A to zawsze powinien być priorytet wszelkich działań. Tak więc rozpoczęliśmy sesję. Mieszkańcy domu seniora byli niezwykle pozytywnie nastawieni od tego typu przedsięwzięcia. Cieszyli się, że uczestniczą w czymś nowym i dotychczas niespotykanym. Byli przecież prawdziwymi modelami. Zrobiliśmy około dwieście pięćdziesiąt zdjęć, z czego do ostatecznej publikacji wybraliśmy czterdzieści siedem zdjęć. Dzięki sponsorom album udało się wydać w liczbie pięciu tysięcy egzemplarzy, które wysłaliśmy na aukcje dobroczynne. Dzięki tej akcji udało tam się wyciągnąć dom seniora z poważnych finansowych kłopotów.